Kimmylien Nguyen is maker, presentator en ondernemer. Ze bouwde haar eigen platform en werd bekend door hoe ze zichzelf laat zien. Dat ging niet vanzelf. Op school kreeg ze een ander verhaal over zichzelf te horen. ‘Er werd gezegd dat ik niet mee kon. Dat ik niet kon lezen. Terwijl dat helemaal niet paste bij hoe ik thuis was.’
Kimmylien groeit op in een gezin waar veel verwacht wordt. ‘Ik ben Aziatisch. Er is gewoon een hele hoge drang om te presteren. Je wordt altijd vergeleken met je nichtjes en neefjes.’
Maar op school hoort ze iets anders. Daar zijn de verwachtingen niet zo hoog. ‘Er werd gezegd dat ik niet mee kon. Dat ik niet kon lezen.’ Haar ouders herkennen dat niet. ‘De communicatie of de uitstraling die ik had, dat kwam helemaal niet overeen met wat school zei. Zij begrepen er niks van.’
In een hokje
Kimmylien kwam op haar <leeftijd> naar Nederland en begint later op school. ‘Ik sprak geen Nederlands. Dus dat duurde ook even.’ Pas rond haar tiende wordt duidelijk dat ze dyslexie heeft. De impact zit niet alleen in de moeite met lezen en leren. ‘Ik moest naar een andere school. Met de bus. Terwijl ik net vriendjes en vriendinnetjes had gemaakt.’
Bij Kimmylien is altijd het gevoel blijven hangen dat ze in een bepaalde box werd geplaatst. In de klas zit ze met kinderen met allerlei andere problemen. ‘We werden gewoon bij elkaar gezet.’
Naar later kijken
In die periode maakt ze een keuze, zonder die met iemand te delen. ‘Ik dacht bij mezelf: ik ga deze tijd gewoon uitzitten. En dan ga ik mezelf bewijzen wanneer het kan.’
Ze richt zich op wat daarna komt. ‘Ik dacht: ik heb school niet nodig. Ik ga het op een andere manier doen. Ik wilde altijd een eigen zaak hebben. Ik wist nog niet precies hoe en wat, maar ik nam me dat wel voor.’
Op de middelbare school begint ze sterk. ‘In het begin haalde ik best goede cijfers, omdat ik gedreven was.’ Maar het probleem blijft hetzelfde. Ze moet gewoon mee met de klas. ‘Ik kreeg niet de juiste begeleiding, ik kreeg geen extra tijd. Er werd niet gedacht: zij heeft iets meer hulp nodig.’
Dat kost energie en tijd. En uiteindelijk zelfvertrouwen. ‘Op een gegeven moment haakte ik gewoon af. Ik dacht: zoek het maar uit allemaal, ik ga het toch op een andere manier doen.’
‘Ik dacht: ik ga het later wel laten zien’
Zelfvertrouwen
Ze maakt haar school niet af. ‘Het tastte mijn zelfvertrouwen teveel aan.’ Een opmerking van een docent blijft hangen. ‘Ik heb dit al in veel interviews verteld, maar het is wat me heeft gedreven. Hij zei dat ik maar een rijke man moest gaan zoeken. Toen dacht ik: ik ga het lekker zelf regelen. Ik word zelf rijk. Ik heb altijd een visie gehad. Ook als kind.’
Ze begint te werken, probeert dingen uit. Eerst denkt ze aan kleding. ‘Ik dacht: met een eigen kledingzaak kan ik mijn eigen kleding dragen. Uiteindelijk is het een nagelstudio geworden: Universal Nails.’ Een groot succes. ‘Op een gegeven moment werd ik de nagelqueen van Nederland genoemd.’
Werken op jouw manier
Dyslexie verdwijnt niet. ‘Lezen en mails vind ik nog steeds lastig, maar ik heb manieren gevonden die werken. Als iemand mij een lange mail stuurt, zeg ik: app me even dat die er is. En ik laat alles voorlezen.’
Wat ze wél kan, gebruikt ze. ‘Kijk, ik ben heel goed in puzzelen. Ik zie verbanden. En marketing, of een bedrijf neerzetten, dat is gewoon een puzzel. Dit heeft de markt nodig, dit wil ik.’
Ze denkt vooruit. ‘Ik maak een tijdlijn. Wat wil ik bereiken, hoe wil ik dat het eruitziet?’
Opvallend genoeg doet ze dat op papier. ‘Ik schrijf het op, met pen en papier. Als ik moeite doe om het op te schrijven, dan onthoud ik het. Het is dan voor mezelf. Niemand hoeft het te begrijpen, als ik het maar begrijp.’
‘Ik heb me lang geschaamd. Langzaam verandert dat. Ik vind het belangrijk om te laten zien dat dyslexie ook mooie kanten heeft.’
Schaamte en openheid
Voor de dyslexie heeft ze zich lange tijd wel geschaamd en dat herkent ze bij anderen. ‘Veel dyslecten van mijn leeftijd hebben dat. Het was minder bekend. Langzaam verandert dat. Ik heb het in elk geval losgelaten. Ik vind het belangrijk om te laten zien dat het ook mooie kanten heeft.’
Een van haar kinderen is ook dyslectisch. ‘Ik herkende het snel. En ik zie het verschil met vroeger. Hij krijgt de juiste begeleiding en dat maakt uit. Hij heeft al heel veel ingehaald.’ Ze kan hem geven wat zij miste. Begrip, herkenning, richting.
Mede door haar zoon ziet ze het heel helder. ‘We zijn ermee geboren. Onze hersenen werken anders en dat vraagt iets van hoe je naar jezelf kijkt. Het is niet dat je dom bent. Het is gewoon anders, maar daarin zitten juist kwaliteiten. Onze creativiteit bijvoorbeeld, die is groot en goed en moeten we omarmen!’
-
![Tamara]()
HOI, ik ben Tamara
Tien jaar geleden begon ik samen met Stephanie Raber met iets wat toen nog nauwelijks bestond: een beweging die dyslexie niet benadert als stoornis, maar als een anders werkend brein - met specifieke uitdagingen én kwaliteiten.
-
![Ik ben]()
HOI, wie ben jij?
Heb jij ook een inspirerend verhaal te delen over hoe de missie van HOI jouw leven heeft geraakt? Deel het met ons!
-
![Luisteren]()
We zullen in de loop van dit jaar ook inspirerende audio fragmenten laten horen.
-
![Ontdek de impact]()
Ontdek de impact
In de loop van 2026, het jaar dat HOI 10 jaar bestaat, zullen we 10 prachtige verhalen delen. Blijf dus aangehaakt en kom binnenkort weer terug op deze pagina!
