‘Ineens dacht ik: misschien is dit een kracht!’

In de gesprekken die volgden begon Keshav zichzelf opnieuw te leren kennen. Dyslexie kreeg een andere betekenis. ‘Ik dacht eerst altijd dat het vooral een zwakte was,’ zegt hij. En ineens dacht ik: wow… misschien is dit juist ook een kracht.’

Hij ontdekte steeds meer kwaliteiten bij zichzelf. Zijn creativiteit. Zijn sterke verbeeldingsvermogen. Zijn talent om mensen aan te voelen. ‘Ik kan me heel erg in iemand verplaatsen,’ vertelt hij. ‘Soms zo erg dat het voelt alsof ik zelf meemaak wat iemand vertelt.’

Ook zijn energie kwam langzaam terug. Hij begon weer te sporten, zocht werk en durfde opnieuw stappen te zetten buiten zijn comfortzone. ‘Dat zat eigenlijk altijd al in mij,’ zegt hij. ‘Alleen was ik dat onderweg een beetje kwijtgeraakt.’

De gesprekken met Tamara voelden voor hem als een spiegel. ‘Ze heeft me veranderd als mens,’ zegt hij even later. Dan corrigeert hij zichzelf. ‘Eigenlijk niet veranderd. Ze heeft me teruggebracht naar mezelf. Naar mijn kleine ik.’

Van binnenuit veranderen

Volgens Keshav begint verandering op het moment dat iemand zelf voelt: ik wil mijn leven anders inrichten. ‘Je moet echt zelf dat besef krijgen,’ zegt hij. ‘Dan ga je door moeilijke momenten heen omdat je voelt dat je vooruit wilt.’

Praten speelde daarin een grote rol. ‘Je moet het delen. Met iemand die je vertrouwt. Je vader, een vriend, iemand bij wie je alles kunt zeggen.’ Voor hem werd Tamara precies die persoon op het juiste moment. ‘Zij gaf me de energie die ik nodig had.’

Langzaam veranderde ook de manier waarop hij over dyslexie sprak. Waar vroeger vooral schaamte zat, ontstond trots. Hij begon meer te lezen over beelddenken en wilde zijn ervaringen delen met anderen. Ook zijn omgeving reageerde verrast. ‘Mensen zagen ineens: er zit veel meer achter dyslexie dan alleen moeite met spelling.’

‘Zoek waar je goed in bent. Iedereen heeft iets wat vanzelf gaat. Dáár zit je kracht.’

Dyslexiecafé

Samen met zijn vader organiseert Keshav inmiddels dyslexiecafés in Rotterdam. Daar ontmoeten jongeren en volwassenen elkaar om ervaringen uit te wisselen. ‘We zeggen altijd: we leren van elkaar.’ Tijdens die bijeenkomsten gaat het over werk, onzekerheid, talenten en omgaan met reacties uit de omgeving. Mensen delen verhalen die ze soms jarenlang voor zichzelf hielden. ‘Je merkt hoeveel opluchting het geeft als iemand zich eindelijk begrepen voelt.’ Volgens Keshav ontstaat er meteen herkenning. ‘Je voelt dat je iets gemeen hebt. Mensen begrijpen elkaar zonder veel uitleg.’ De bijeenkomsten bevestigen telkens opnieuw wat hij zelf ontdekte: hoeveel invloed zelfbeeld heeft op iemands leven. En hoe anderen jouw zelfbeeld kunnen beïnvloeden, positief en negatief. ‘Zodra iemand anders naar jou kijkt vanuit mogelijkheden, ga je dat zelf ook langzaam geloven.’ De verbinding die hij tijdens de dyslexiecafés voelt, raken hem elke keer opnieuw. Soms lopen hij en zijn vader na afloop samen terug naar de auto en kijken ze elkaar aan. ‘Dan denken we gewoon: we did it.’

De kracht van anders denken

Inmiddels werkt Keshav, sport hij veel en heeft hij een leuke vriendin. Hij leidt het gestructureerde leven waar hij vroeger zo naar verlangde. ‘Zo zag ik het altijd al voor me,’ zegt hij. ‘Alleen lukte het lange tijd niet om daar te komen.’

Voor jongeren die zich nu hetzelfde voelen als hij vroeger, heeft hij een duidelijke boodschap. ‘Zoek waar je goed in bent,’ zegt hij. ‘Iedereen heeft iets wat vanzelf gaat. Dáár zit je kracht.’ Hij hoopt dat dyslectische kinderen steeds eerder leren kijken naar hun talenten in plaats van hun tekortkomingen. ‘Dat ze denken: dit is wie ik ben. En dat is juist bijzonder.’